Seler
W „Odysei” Homer nazwał bulwę selera „selinom” – wspaniała. Seler był opiewany w dawnych pieśniach jako cudowny afrodyzjak, który potrafi rozpalić miłosny żar. W poradnikach pisano o nim, że „wzwód mężom czyni, a ku psocie zapala”, a także „niewiasty rozbestwia”. Starożytni Grecy i Rzymianie uprawiali seler jako roślinę dekoracyjną. Wierzyli też, że bulwa selera przynosi szczęście i wieszali ją nawet nad drzwiami swoich domostw, licząc, że zapewni im doskonałe zdrowie, kondycję i urodę. Seler hodowano w średniowiecznej Europie w niewielkich ilościach, uważając go za warzywo luksusowe. Pojawiał się więc tylko na stołach ludzi zamożnych i w klasztorach. W XVIII wieku znalazł się w Rosji, ale dworzanie Katarzyny II, naśladując Greków i Rzymian, jeszcze długo uprawiali go do celów dekoracyjnych i czasie wystawnych obiadów przystrajali się wieńcami z listków tego warzywa. Dopiero z końcem XVIII wieku uprawa selerów stała się bardziej popularna. Zwrócono wówczas uwa...